11.04.2008

კონსერვატიზმის მზიანი ღამე

კონსერვატიზმი თავისი არსით პარადოქსალური ფენომენია – ინტელექტუალური ანტიინტელექტუალიზმი, კლასიკური ევროპული იდეალების დამცველი ანტიევროპეიზმი, რევოლუციური ტრადიციონალიზმი. ის განწირულია რომ მუდმივად სხვადასხვა სახით წინააღმდეგობაში მოვიდეს საკუთარ თავთან. ამ წინააღმდეგობებში არა მხოლოდ მისი სისუსტეა, არამედ ძალაც. ყოველი შინაგანი წინააღმდეგობიდან კონსერვატიზმი განახლებული და უფრო ძლიერი გამოდის.

ერთ–ერთი ასეთი დაპირისპირება მის ელიტარულ და პოპულისტურ დინებებში ვლინდება. პოპულიზმი, თუნდაც რომ კონსერვატიული ამოცანების მქონე, ამ იდეოლოგიის მაღალი სტანდარტების დევალვაციის საფრთხეს შეიცავს. მასობრივ კულტურისა და მასობრივი საზოგადოების მიუღებლობაზე დაფუძნებული მიმდინარეობა მასობრივი პოლიტიკური მოძრაობის სახის შეძენით თავისი ინტელექტუალური არსის შენარჩუნების გამოწვევის წინაშე დგას.

არანაკლებ სერიოზული პრობლემის წინაშე დგას საკუთარ ელიტასთან დაპირისპირებული კონსერვატიული პოპულიზმი – იგი ხომ ავტორიტეტების წინააღმდეგ მიმართული იდეოლოგიური მოძრაობაა, რომელიც იმავდროულად ავტორიტეტების პატივისცემაზეა დაფუძნებული.

თავი რომ დავანებოთ არსებული წყობილების საკრალურ და ტრანსცენდეტურ განზომილებებს, კონსერვატორისათვის ელიტა ბუნებრივი შერჩევის გზით ყალიბდება და იქ საკუთარი ტალანტის დამსახურებით ხვდებიან. ისტებლიშმენტის წინააღმდეგ ამბოხის იდეის ლოგიკური ადგილი უფრო მემარცხენე უტოპისტურ ფანტაზიებშია. მიუხედავად ამისა უხსოვარ დროთაგან ის კონსერვატიული ტრადიციის განუყოფელი ნაწილია.

როგორ უნდა იყოს მიღწეული კონსერვატიული რევოლუცია სოციალური ინჟინერიის გარეშე, როგორ უნდა დააღწიოს ტრადიციონალისტმა მეამბოხემ თავი ინტელექტუალური ამპარტავნების ცდუნებას, რომ ადამიანის, როგორც სასრული შესაძლებლობების მქონე არსების, თუნდაც კონსერვატიულ გონებას ტრადიციულ ინსტიტუტების გაუმჯობესება ხელეწიფება. 

Post a Comment