11.04.2008

შინაგანი ემიგრანტები

კონსერვატიზმის ინტელექტუალური ტრადიციიდან პოლიტიკურ მოძრაობად გარდაქმნა 60–იან წლებში იწყება, როცა მას ნეოკონსერვატიზმისა და ლიბერტარიანიზმის ახალი შენაკადები შეემატა და მემარჯვენე ქრისტიანების სახით მძლავრი სოციალური ბაზა გაუჩნდა. ბარი გოლდვოთერისა და რონალდ რეიგანის აღზევებასთან ერთად, კონსერვატიზმის ცენტრმა ნელ–ნელა აღმოსავლურ სანაპიროდან დასავლეთისკენ მიგრაცია დაიწყო.

სარა პეილინის კანდიდატურაც ამ ტენდენციის გამოხატულებაა. ცხადია, პირველობის დათმობას იოლად არავინ ხვდება და ალასკის გუბერნატორის ახალ როლს მემარჯვენე წრეებში ყველა მხურვალე აპლოდისმენტებით არ შეგებებია, განსაკუთრებით კი ისინი, ვისაც ინტელექტუალური კალიბრი და გემოვნება საყოველთაო აღტკინებაში გათქვეფვას უკრძალავს, ხოლო ტემპერამენტი ოვაციის უფლებას არ აძლევს.

ამერიკული კონსერვატიზმის დასავლეთ და აღმოსავლურ ფრთებს შორის კონკურენცია მთელ რიგ პოლიტიკურ და ინტელექტუალურ პერიპეტიებთანაა დაკავშირებული. სარა პეილინის კანდიდატურამ კონსერვატიზმის შინაგანი წინააღმდეგობები გამოაცოცხლა. ამ წინააღმდეგობათა ფესვებს თავად ამერიკული კონსერვატიზმის სათავეებთან მივყავართ.

განაპირა ინტელექტუალური ტრადიციის სახით დაწყებული კონსერვატიზმი დიდი ხნის მანძილზე ამერიკული პოლიტიკის ძირითადი ნაკადიდან გარიყული იყო. მემარცხენე პანდემიის პირობებში ახალი ამერიკული კონსერვატიზმის ფუძემდებლებმა საკუთარი თავი სოციალურ კარანტინში მოიქციეს.

შინაგან ემიგრაციაში წასული კონსერვატიზმი თავის განსაკუთრებულ მისიას მემარცხენე ოკეანით გარშემორტყმული ელიტარულ ოაზისში მარადიულ სათნოებათა დაცვას, შენახვასა და შეურყვნელი სახით მომავალი თაობებისთვის გადაცემაში ხედავდა. ის კლასიკური განათლების, მეცნიერებისა და ხელოვნების მკაცრი ნორმებისა და გამოცდილებით დაგროვილი სიბრძნის სადარაჯოზე იდგა.

კონსერვატორებისათვის მიუღებელი იყო მორალური რელატივიზმისა და სოციალიზმის მიერ ფასეულობათა და ქონებრივ გათანაბრების შედეგად აღზევებული მასობრივი საზოგადოება და მისი კულტურა, მედიასა და უნივერსიტეტებში პოლიტიკური კორექტულობისა და აკადემიური სტანდარტების დეგრადაცია.

ამერიკელ მემარჯვენეთა დამოკიდებულებაში ძნელი არაა უცნაური ტენდენციის შენიშვნა – რწმენა იმისა, რომ შეერთებულმა შტატებმა მოახერხა უფრო დახვეწილი კონსტიტუციური წყობის შექმნა, მაგრამ ვერ შეძლო ჩამორჩენილი პოლიტიკური სისტემის მქონე ევროპის კულტურულ მემკვიდრეობასთან შესადარი სულიერების სიმაღლეების მიღწევა. 

Post a Comment